فعاليت
فيزيكي و خطر بروز سكته
مقدمه
هدف و زمينه كلي: در خصوص اينكه آيا فعاليت فيزيكي باعث كاهش خطر سكته
ميشود يا نه، هنوز اختلاف نظرهايي وجود دارد. جهت بررسي ارتباط كلي
ميان فعاليت فيزيكي با سلامت قلبي - تنفسي و حوادث مرتبط با بروز سكته
فرا تحليلي را صورت دادهايم.
متدها: از سال 1966 تا سال 2002 در پايگاه اطلاعاتي MEDLINE جستجو كرده
و توانستيم 23 مورد از تحقيقاتي كه مطابق با معيارهاي مورد نظر
بودهاند را شناسايي كنيم (18 مورد مطالعات گروه آماري و 5 مورد
مطالعات مورد ـ شاهدي). با استفاده از متدي كه بر پايه واريانس عمومي
بود، خطر نسبي وقوع سكته براي افرادي كه فعاليت فيزيكي بالا و يا
متعادلي دارند و در مقابل آن افرادي كه داراي تحرك كمتري هستند، مورد
ارزيابي قرار گرفت.
نتايج: اين فرا تحليل چه بصورت مطالعات گروه آماري و چه بصورت مطالعات
مورد ـ شاهدي ثابت كرد؛ افرادي كه فعاليت زياد و يا متعادلي دارند در
مقايسه با افرادي كه داراي فعاليت فيزيكي كم و يا نامتعادلي هستند، با
كاهش خطر سكته مواجه ميباشند. در مطالعات گروه آماري انجام شده خطر
وقوع سكته در افرادي كه فعاليت فيزيكي بالايي داشتند 25% پايينتر از
افرادي بود كه فعاليت فيزيكي كمي داشتند. در مطالعات مورد ـ شاهدي خطر
وقوع سكته در افرادي كه فعاليت فيزيكي بالايي داشتند 64% پايينتر از
افرادي بود كه تحرك كمتري داشتند. با تركيب اين دو نوع تحقيق مشخص
گرديد كه افراد پر تحرك 27% كمتر از افراد كم تحرك در معرض خطر سكته
قرار ميگيرند. براي افراد كم تحرك در مقايسه با افراد بيتحرك نتايج
مشابهي مشاهده گرديد. به علاوه افراد نستبا پر تحرك كمتر از افراد كم
تحرك در معرض خطر سكته يا حملات «ايسكميك» و خونريزي قرار داشتند.
نتيجهگيري: بر اين اساس، نتيجه ميگيريم كه داشتن فعاليت فيزيكي بالا
و يا متوسط در ارتباط با كاهش خطرات ايسكميك، سكته و خونريزي است.
كلمات كليدي: حادثه، فرا تحليل، مرگ و مير، فعاليت فيزيكي، سكته
سكته يكي از دلايل اصلي مرگ و مير و از كار
افتادگيهاي طويل المدت در ايالات متحده ميباشد. تقريبا بطور ساليانه
در حدود نيم ميليون نفر از افراد بالغ در آمريكا از سكته (اولين حمله)
رنج ميبرند و ميزان بازگشت اين ضايعه نيز 100000 نفر ميباشد. در اين
بين 160000 مورد مرگ آور ميباشند. از آنجائيكه فرآيندهاي موثر درماني
براي اين افراد محدود ميباشد و بسياري از بازماندگان نيازمند اعمال
رويههاي توانبخشي طولاني مدت و مراقبتهاي مزمن ميباشند، لازم است تا
اقداماتي اعمال شود تا از بروز اوليه اين ضايعه جلوگيري بعمل آيد.
فشار خون و بيماري قلبي بعنوان فاكتورهاي خطرناك اوليه سكته مد نظر
ميباشند. فعاليت فيزيكي ممكن است قابليت تغيير اين فاكتورهاي خطر ساز
را داشته باشد و ميتواند تاثيرات مستقيمي را در زمينه كم نمودن اين
خطرات بر جاي گذارد. بررسيهاي سيستماتيك در اين زمينه معرف آن هستند كه
فعاليت فيزيكي بطور معكوس در ارتباط با چون فشار خون و بيماريهاي
قلبي – وريدي ميباشد. با اين حال، اين مسئله كه آيا فعاليت فيزيكي
ميتواند خطر سكته را از بين ببرد از آشكاري بالايي برخوردار نيست كه
البته دليل آن كمبود مطالعات در اين زمينه ميباشد. برخي از مطالعات
انجام شده ارتباط معكوسي را بين فعاليت فيزيكي و خطر سكته گزارش
دادهاند. مطالعات ديگر ارتباط U شكل، عدم ارتباط و يا ارتباط مثبت بين
فعاليت فيزيكي و رخداد سكته يا مرگ و مير را نشان دادند. جهت بحث
در خصوص استراتژيهاي ممانعت از سكته، تحقيق در خصوص اين مطلب مهم خواهد
بود كه آيا فعاليت فيزيكي ميتواند باعث كاهش سكته يا مرگ و مير ناشي
از آن شود يا خير؟ بر اين مبنا، ما نسبت به انجام تحقيقات در زمينه
ارتباط كلي بين فعاليت فيزيكي و سكته يا مرگ و مير ناشي از آن از طريق
بررسي مضامين انتشار يافته بين سالهاي 1966 الي 2002 اقدام نموديم.
