|
زنان
كارآفرين و غلبه بر معضلات ناشي از عدم اميد به زندگي
خلاصه
پژوهشهاي تاريخي اخير اين حقيقت مهم را آشكار ساخته است كه زندگي زنان
كارآفريني كه در خلال سالهاي 1720 تا 1940 مي زيستند بطور چشمگيري تا
حد 97% از اميد به زندگي بيشتري در مقايسه با زنان معمولي هم عصر خود
برخوردار بوده است. مقاله جاري به بررسي اين مورد مي پردازد كه آيا
پديده افزايش طول عمر ميتواند با استفاده از شرايطي كه زنان در آن
زندگي مي كردند توضيح داده شود و يا اينكه آيا ساير پژوهشها ميتوانند
آگاهي بيشتري در مورد اين خصيصه خاص ارائه دهند. بر اين اساس، نتيجه
گرفته شد كه ساختار هاي سرسختي،انعطافپذيري و اتكا به خود علاوه بر
نظريه هاي تحقيقاتي مطرح شده در مورد وضعيت فلاكت آميز بايد مورد تحقيق
قرارگرفته تا اينكه مشخص شود كداميك براي توضيح كامل آنچه بطور واضح
باعث بقاي زنان كارآفرين مي شود مناسب ترين است.
پژوهش هاي تاريخي اخير ( اوپديسانو 2000) اين حقيقت مهم را آشكارساخت
كه زندگي زنان كارآفريني كه در خلال سالهاي 1720 تا 1940 ميزيستند
بطور چشمگيري، تا حد 97%، از اميد به زندگي بيشتري در مقايسه با زنان
هم عصر خود برخوردار بوده است ( به جدول شماره 1 رجوع شود ). مقاله
جاري به بررسي اين مورد مي پردازد كه آيا پديده افزايش طول عمر
ميتواند با استفاده از شرايطي كه زنان در آن زندگي مي كردند توضيح
داده شود و يا اينكه آيا ساير پژوهشها ميتوانند آگاهي بيشتري در مورد
اين خصيصه خاص ارائه دهند. بر اين اساس، نتيجه گرفته شد كه ساختار هاي
سرسختي،انعطافپذيري و اتكا به خود علاوه بر نظريه هاي تحقيقاتي مطرح
شده در مورد وضعيت فلاكت آميز بايد مورد تحقيق قرارگرفته تا اينكه مشخص
شود كداميك براي توضيح كامل آنچه بطور واضح باعث بقاي زنان كارآفرين مي
شود مناسب ترين است.
شرايط زندگي زنان كارآفرين مورد نظر
افزايش طول عمر: عوامل معمول شناخته شده كه بر روي عمر تاثير گذارند
عبارتند از مسائل ارثي،نحوه زيست، موقعيت هاي سلامتي و حفظ سلامتي
،توانايي مالي ،ازدواج ،مديريت فشار هاي رواني و شخصيت . تاثير نژاد
و شخصيت از دايره اين تحقيق خارج است زيرا بيشتر اين زنان درگذشته اند،
اگرچه، شرايط زيست آنان از طريق منابع تحقيق تاريخي ديگر قابل مشاهده
خواهد بود. براي مثال ،زناني كه در سالهاي 1700 تا 1800 متولد شده اند
در اصل زنان مهاجر "پيشگامي "بوده اند كه در كنار همه نوع خطراتي كه
وجود داشته مي زيسته اند. آنان شامل آن لي، ماري دونوهو، ابيگل
داناوي و فردا اهمان بودند. سايرين مادران يا فرزندان برده داران بشمار
ميآمدند مانند مادام سي جي واكر،لوسي لانسي، كلارا براون ،اليزابت
ككلي و ماري الن پليزانت. علاوه برآن ،حتي زناني كه با مزيت هايي
موروثي بدنيا آمده اند ،مانند هانريت دليله ،جوليت لاو،جين آدامز
،لوسي اسكريبنر و كاترين دركسل پول خود را از دست داده و در مورد
دليله ،آدامز و دركسل براي ادامه ماموريت خود زندگي در فقر را انتخاب
كردند.
جدول شماره ا
عوامل تاريخي معرفي شده كه در كاهش اميد به زندگي مشاركت داشتهاند
در مورد دو قرن اوليه اي كه در اين داده ها مورد بررسي قرار گرفته ،
بايد بياد داشته باشيم كه بسياري از زنان بعلت سيستم خدمات پزشكي در آن
زمان از دنيا رفته اند،براي مثال مرگ در زمان تولد فرزند، تشخيص
نادرست پرشكي بخاطر " تظاهر به تبعيت از عصر ويكتوريا" (مرحله ،
1979،) ،يا از پاي درآمدن درمقابل بيماري هاي عفوني در زمان پيش از
كشف آنتي بيوتيك. بنابراين ، زماني كه ما شرايط زندگي اين زنان را
بررسي مي كنيم ،ممكن است از اينكه چرا آنها عليرغم همه چيز هايي كه
برعليه آنها در زمينه خدمات بهداشتي وجود داشت نمرده اند متعجب
ميشويم. اين مورد را با عامل بعدي در مورد اين زنان در كنار هم تصور
كنيد:
1 - بچه دار شدن براي زنان در قرون هفدهم و هجدهم تجربه اي خطرناك و
تهديد كننده حيات بود. اگر چه ،آن لي (1736-1784) ،موسس جنبش شاكر
چهار فرزند بدنيا آورد. ليديا پينكام (1819-1873) ،بينانگذار شركت
پزشكي ليديا پينكام چهار فرزند داشت. كلارا براون (1803-1885) ، يك
برده سابق كه مالك شماري از شركت هاي رختشويي و معدني شد ،چهار فرزند
بدنيا آورد . ماري دونوهو (1807-1880) ، مالك هتل دونوهو شش فرزند
:ابيگل دونيوي (1834-1915) ،موسس / ناشر روزنامه نيو نورث وست شش
فرزند و نيني بيرد (1869-1961) ،پايه گذار نانوايي هاي بيرد هشت فرزند
داشتند.
|
