|
بياباني شدن
بياباني شدن به معني فرسايش خاك خشك، نيمه خشك و خشك شدن نواحي نيمه
خشك مي باشد، كه بعلت تغييرات آب و هوايي، تاثيرات انساني، و يا هر دوي
اين موارد روي ميدهد. سايش سرزمين به معني كاهش و يا از دست رفتن
حاصلخيزي بيولوژيكي يا اقتصادي مناطق پر محصول و پر باران، چراهگاهها،
جنگلها و مزارع نواحي خشك، نيمه خشك، و نيمه مرطوب ميباشد و علت آن
نيز استفاده از اين زمينها و انجام فرآيندها و يا تركيباتي از
فرآيندهاي مختلف، فعاليتهاي انساني و الگوهاي مسكوني مي باشد.
فاكتورهاي آب وهوايي شامل خشك سالي موقت و در عين حال شديد و همچنين
تغييرات آب و هوايي دراز مدت بسمت خشكي ميباشد. عوامل انساني نيز شامل
موارد زير است: بوجود آوري تغييرات مصنوعي آب و هوايي، مانند تخريب
بيولوژي محيط از طريق حذف سبزيجات (كه موجب فرسايش غير طبيعي خاك ميشود)،
كشت و زرع زياد و مصرف زياد منابع آب سطحي و زيرزميني براي مصارف
كشاورزي، صنايع و يا مصارف خانگي. بياباني شدن باعث تهي گشتن زمين از
امكانات و نيازهاي مرتبط با حيات آن ميشود. كاهش سطح آبهاي زيرزميني
نيز باعث افزايش فرسايش و ناپديد شدن محيط سبز و خصيصه هاي مرتبط با آن
ميگردد. نواحي در حال تبديل به بيابان ممكن است تمامي اين علائم را
داشته باشند ولي حتي وجود يكي از اين عوامل نيز كافي است تا دريابيم
اين فرآيند در شرف وقوع ميباشد. بياباني شدن معمولا در نواحياي اتفاق
مي افتد كه در آن خشكسالي بوقوع پيوسته و يا جمعيت ساكن از منابع آن
بيش از حد استفاده نموده باشند. آگاهي عمومي در اين خصوص، به هنگام
بروز خشكسالي شديد منطقه ساحل در افريقا (1968-73)، افزايش يافت. در
سال 1977 كنفرانسي با موضوع نتايج گستردة جهاني بياباني شدن (UNCOD) در
نايروبي كنيا برگزار گرديد. در اين كنفرانس اهميت ويژهاي به تعاملات
بين آب و هوا و بياباني شدن داده شد. WMO مامور گرديد تا برنامه بزرگي
را براي مبارزه با بياباني شدن در پيش گيرد، كه اين برنامه در ابتدا در
سال 1978 در نشست سيزدهم شوراي اجرايي WMO اتخاذ شد، و تاكنون چندين
مورد بازنگري در آن انجام گرفته است . برنامه هواشناسي كشاورزي تحت
برنامه آب و هواي جهاني (WCP) و برنامه آب شناسي و منابع آب (هر دو از
عناصر WMO)، يكسري از فعاليتهايي را در زمينه پشتيباني از انجام مبارزه
با خشكسالي و بيابان زايي و همچنين در زمينه بيابان عملي نموده كه بطور
خلاصه شامل موارد زير مي باشد:
تعاملات پديده بيابان شدگي با آب
و هوا : موارد درك شده حاضر و ضروريات تحقيقات آينده
" بزرگترين مانع مشخص كننده چند و
چون تاثيرات متقابل بين بيابان زايي و آب و هوا، از كيفيت متغير
دادههايي سرچشمه ميگيرد كه مربوط به ميزان، سختي و روند فرمگيري
مختلف مربوطه به فرسايش زمينهاي خشك است كه بطور كلي بعنوان عبارت
«بيابانزايي» از آن نام برده ميشود." ...
مقدمه
در سال 1992 كنفرانس سازمان ملل در خصوص توسعه و محيط زيست در
ريودوجانيرو برگزار گرديده و در آن تعريفي از پديده بياباني شدن به عمل
آمد. بر اين اساس: "فرسايش زمين بصورت نواحي خشك، نيمه
خشك و نيمه مرطوب بدليل عوامل مختلفي مي باشد، از جمله: تنوع آب و
هوايي و فعاليتهاي انساني (NCED 1992)...
تاثير آب و هوا بر روي بياباني
شدن
هر دو فاكتور آب و هوا و بياباني
شدن داراي تاثيرات و تعاملات متفاوتي ميباشند. آب و هوا معمولاً داراي
تاثير مهم ولي آرام بر روي پروسة بياباني شدن ميباشد...
تاثير بياباني شدن بر روي آب و
هوا
آتشافروزيهاي زيستتودهاي در
مناطق گرمسيري و نيمه گرمسيري بعنوان امري شايع مطرح بوده و آتش
برافراشته در سرزمينهاي خشك بعنوان يكي از منابع مهم ذرات موجود در هوا
و انتشار گازهاي آلاينده بشمار ميآيد...
پديده بياباني شدن و تغييرات آب و
هواي جهاني
در ابتدا، گرماي كنوني بر روي
نواحي گرم نفوذ مييابد. اين نواحي شامل غرب ايالات متحده جنوب آفريقا
و استراليا مي باشد كه تمامي آنها در قرن بيستم وضعيت گرما را اعلام
كرده بودند...
نتيجه گيري
بزرگترين مانع مشخص كننده چند و
چون تاثيرات متقابل بين بيابان زايي و آب و هوا، از كيفيت متغير
دادههايي سرچشمه ميگيرد كه مربوط به ميزان، سختي و روند فرمگيري
مختلف مربوطه به فرسايش زمينهاي خشك است كه بطور كلي بعنوان عبارت
«بيابانزايي» از آن نام برده ميشود...
|
